LAPAROSKOPIA

Chirurgia laparoskopowa - stan obecny, perspektywy, ograniczenia.

Jednym z istotnych czynników rozwoju chirurgii było dążenie do zminimalizowania wielkości urazu jakiego chory doznaje w związku z operacją. W historii chirurgii trzy fakty były w tym względzie szczególnie istotne:

znieczulenie chorego
wprowadzenie zasad aseptyki na sali operacyjnej
wprowadzenie "mało inwazyjnych" technik laparoskopowych.

Jaki będzie kolejny krok na tej drodze pokaże przyszłość.
Znieczulenie chorego i aseptyka na sali operacyjnej to istotne elementy dzisiejszej chirurgii, zwłaszcza bez współczesnej anestezji nie można wyobrazić sobie postępu. Szerzej natomiast zostanie omówione zagadnienie chirurgii "mało inwazyjnej". Okazuje się, że jednym z najistotniejszych elementów urazu operacyjnego jest rana operacyjna. Ból, przejściowe porażenie perystaltyki po zabiegu w znacznej części związane jest raną powłok jamy brzusznej a w mniejszym stopniu z np. usunięciem pęcherzyka z jego łożyska w wątrobie, czy preparowaniem kanału pachwinowego. Stąd zamysł zmniejszenia wielkości urazu operacyjnego poprzez wyeliminowanie dużej rany w powłokach. Warunki te spełniają najlepiej techniki określane jako laparoskopia, videochirurgia, chirurgia minimalnie inwazyjna, chirurgia przez "dziurkę od klucza", chirurgia "czystych rąk", chirurgia jednego dnia.
Laparoskop Historia laparoskopii sięga początków dwudziestego wieku, kiedy to Kelling w 1901 roku wykonał pierwszą laparoskopię diagnostyczną. Za początek rozwoju videochirurgii uważa się rok 1985, w którym amerykańska firma Circon wypuściła na rynek kamerę telewizyjną sprzężoną z laparoskopem, co umożliwiło transmisję obrazu na ekran monitora telewizyjnego i przyczyniło się do gwałtownego rozwoju tej techniki chirurgicznej. Za autora pierwszej cholecystektomii laparoskopowej uważa się Mouret'a, ginekologa z Lyonu, który wykonał ten zabieg w 1987 roku. Pierwsze doniesienie na ten temat przedstawił w roku 1989 i po kilku latach zwykłej "nieufności" do nowej metody rozpoczął się szybki rozwój laparoskopii. W 1992 roku w USA liczba laparoskopowych cholecystektomii zbiegła się z liczbą zabiegów tradycyjnych, by je następnie prawie całkowicie wyprzeć. W naszym kraju odsetek zabiegów laparoskopowych jest niższy niż w Stanach Zjednoczonych ale i tak obecnie liczba cholecystektomii laparoskopowych przewyższa ilość operacji klasycznych.
Odmienność techniki laparoskopowej skłania do porównań jej z metodami klasycznymi. Pośród niewątpliwych zalet chirurgii ogólnej należy wymienić wygodny, szeroki dostęp operacyjny, możliwość oceny pola w rzeczywistym trójwymiarowym obrazie jak również przy użyciu badania dotykiem. Posługiwanie się klasycznymi, krótkimi narzędziami, podobnie jak manipulacje wewnątrz jamy otrzewnej oraz usuwanie wyciętych narządów jest stosunkowo łatwe. Z drugiej jednak strony z zabiegiem pooperacyjnym wiążą się znaczne dolegliwości bólowe, późny powrót perystaltyki, opóźnienie uruchamiania i powrotu do normalnej aktywności życiowej oraz długotrwała, kosztowna hospitalizacja. Ponadto duża rana operacyjna zagrożona jest powikłaniami w postaci w postaci ropienia, rozejścia czy przepukliny.

Z drugiej zaś strony należy stwierdzić, że zabieg wykonywany techniką laparoskopową jest wymagający technicznie. Poruszanie długimi narzędziami, preparowanie tkanek, manipulowanie narządami oraz ich wydobycie jest trudniejsze. Jest to jednakże z nadwyżką rekompensowane przez oczywiste zalety jak zmniejszenie bólu, możliwość wczesnego uruchamiania i żywienia, krótkotrwałą hospitalizację i korzystny efekt kosmetyczny.
Po okresie entuzjazmu, podczas którego wykonano techniką laparoskopową praktycznie wszystkie zabiegi przeprowadzane klasycznie nastąpił czas rzetelnej oceny wartości metody w oparciu o dobrze udokumentowane badania naukowe. Obecnie uważa się, że w wielu przypadkach chorzy odnoszą rzeczywiste, niekwestionowane korzyści z zastosowania laparoskopii. Pewne operacje, jak na przykład cholecystektomia laparoskopowa, zostały powszechnie uznane za złoty standard, inne są w trakcie oceny, jeszcze inne zaś zostały zarezerwowane jedynie dla wybranych, wyspecjalizowanych ośrodków.

Kamica przewodowa a cholecystektomia laparoskopowa - zasady postępowania, współcześnie stosowane metody

Laparoskopowa cholecystektomia zajęła obecnie niekwestionowane miejsce w chirurgii pęcherzyka żółciowego i słuszne bywa określana "złotym standardem". Tak znaczne upowszechnienie i szeroka kwalifikacja powoduje, że nowego aspektu nabiera problem pacjentów, u których konkrementy znajdują się zarówno w pęcherzyku jak i drogach żółciowych. Kamica przewodowa może powodować objawy utrudnienia odpływu żółci, szczególne miejsce zajmuje natomiast w dobie cholecystektomii laparoskopowej problem bezobjawowej kamicy przewodowej. W związku z ograniczeniem palpacji jako metody pozwalającej na wykrycie złogów w drogach żółciowych podczas cholecystektomii klasycznej zmienia się znaczenie rutynowo wykonywanej śródoperacyjnej cholangiografii, która stała się podstawową metodą pozwalająca na śródoperacyjne rozpoznanie kamicy przewodowej podczas laparoskopii.
Niezależnie od tego czy konkrementy w drogach żółciowych zostały wykryte podczas cholangiografii śródoperacyjnej czy też podejrzewano ich obecność na podstawie występujących wcześniej objawów możliwe są trzy zasadnicze sposoby postępowania. W oparciu o własne doświadczenia omówione zostaną szczegółowo wskazania, ograniczenia, powikłania i wyniki leczenia związane z tymi sposobami.

otwarta cholecystektomia z eksploracją dróg żółciowych. Jest to niewątpliwie najbezpieczniejsza i najpewniejsza metoda. Może być wykonana zarówno przy przedoperacyjnym podejrzeniu kamicy przewodowej, gdy złogi wykryto podczas przedoperacyjnego badania ERCP lub śródoperacyjnej cholangiografii a nie są dostępne metody usunięcia lub gdy okazały się one nieskuteczne.
laparoskopowa cholecystektomia uzupełniona wsteczną cholangiopankreatografią i ewentualną endoskopową ewakuacją złogów. ERCP może zostać wykonane przeoperacyjnie u chorych z podejrzeniem kamicy przewodowej, śródoperacyjnie podczas laparoskopii jak również pooperacyjnie gdy dojdzie do objawów kamicy resztkowej.
laparoskopowa eksploracja dróg żółciowych. Metoda ta wydaje się być szczególnie atrakcyjna pozwala bowiem na jednoczasowe leczenie kamicy pęcherzykowej i przewodowej nie pozbawiając chorego zalet metod minimalnie inwazyjnych.

Laparoskopowa eksploracja dróg żółciowych jest obecnie preferowaną przez większość autorów metodą leczenia chorych z kamicą pęcherzykową i współistniejącą kamicą przewodową.
Niewątpliwą jej zaletą mimo, iż jest ona trudna technicznie i kosztowna jest możliwość jednoetapowego leczenia oraz niska ilość powikłań. Nie umniejsza to jednak wartości również innych, uznanych sposobów postępowania a zwłaszcza metody sekwencyjnej tj. połączenia cholecystektomii laparoskopowej i ERCP.

Cholecystektomia laparoskopowa w ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego.

Z chwilą wprowadzenia techniki laparoskopowej wskazania do tego typu zabiegu były stawiane bardzo ostrożnie. W chwili obecnej również ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego nie jest przeciwwskazaniem do laparoskopii. W materiale Kliniki obecnie ok. 1/3 wszystkich cholecystektomii jest wykonywana w przebiegu ostrego stanu zapalnego. Oczywiście stan zapalny stwarza trudności techniczne wynikające z obecności zrostów z siecią, dwunastnicą i żołądkiem lub jelitem grubym, kruchego, łatwo krwawiącego nacieku zapalnego, częstszego wycieku żółci, ropy bądź krwawienia co znacznie utrudnia widoczność. Pomimo to odsetek konwersji w ostrym zapaleniu pęcherzyka jest obecnie stosunkowo niewielki co świadczy o dużym doświadczeniu zespołu operującego.
W trakcie kursu przedstawimy w oparciu o filmy video trudności techniczne, ograniczenia metody laparoskopowej oraz zasady bezpiecznego zabiegu operacyjnego.
Z reguły przebieg pooperacyjny oraz odsetek powikłań nie odbiegają znacząco od obserwowanych u chorych operowanych planowo. Ciekawą obserwacją było zmniejszenie stopnia trudności technicznej u chorych, u których zabieg wykonano wcześnie po rozpoczęciu dolegliwości. Można zatem powiedzieć, że ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego nie stanowi przeciwwskazania do laparoskopii a w doświadczonych rękach zabieg taki, choć trudniejszy technicznie może być przeprowadzony bezpiecznie i z korzyścią dla pacjenta.

Cholecystektomia laparoskopowa - "złoty standard" w leczeniu objawowej kamicy pęcherzyka żółciowego.

W chwili obecnej nie ulega wątpliwości, iż technika laparoskopowa jest postępowaniem z wyboru w leczeniu chorych z objawową kamicą pęcherzyka żółciowego. Wskazaniem do tego zabiegu jest objawowa kamica pęcherzykowa również powikłana stanem zapalnym ściany pęcherzyka. Wydaje się obecnie, że poza może ciążą nie ma przeciwwskazań do cholecystektomii laparoskopowej. Sytuacja w tym zakresie zmieniła się znacząco od czasu pierwszych zabiegów przeprowadzanych tą techniką. Wówczas każdy chory z obciążeniami krążeniowymi lub płucnymi, w podeszłym wieku był dyskwalifikowany od operacji laparoskopowej. Obecnie właśnie u tych chorych zabieg laparoskopowy jest szczególnie zalecany. Ewentualne ryzyko operacyjne wynikające z wytworzenia odmy otrzewnowej jest w sposób istotny przeciwważone korzyściami płynącymi z laparoskopii: nieznacznym bólem pooperacyjnym, szybkim uruchomieniem chorego po operacji, znacznym zmniejszeniem ryzyka powikłań płucnych.
Niekiedy trudności techniczne najczęściej wynikające z braku możliwości prawidłowej oceny anatomii trójkąta Callota, zrostów, nacieku zapalnego mogą wymusić na chirurgu wykonanie tzw. "konwersji" tj. zamiany techniki laparoskopowej na klasyczną. Należy wyraźnie stwierdzić że konwersja nie jest powikłaniem. Jest wyrazem rozwagi chirurga znającego ograniczenia metody i swoje własne. Jest to swego rodzaju "wentyl bezpieczeństwa" zarówno dla chorego jak i chirurga.

Hernioplastyka laparoskopowa

Podstawowymi zaletami laparoskopowych operacji przepuklin są: brak rany w okolicy pachwinowej a tym samym możliwości infekcji w miejscu operowanym, zmniejszenie bólu pooperacyjnego i możliwość szybkiego powrotu do pełnej sprawności fizycznej i zawodowej. Dodatkowo możliwość równoczesnego leczenia przepukliny obustronnej lub wykonania innej procedury laparoskopowej np. wycięcia pęcherzyka żółciowego jak również łatwe zaopatrzenie wrót przepuklin nawrotowych czyni tą technikę szczególnie atrakcyjną. Jej podstawowym ograniczeniem jest jednak konieczność ogólnego znieczulenia, wysoki stopień trudności technicznej i oczywiście koszty operacji. Ograniczenia te spowodowały, że tego typu operacje wykonywane są stosunkowo rzadko. Ich odsetek wśród wszystkich harnioplastyk ustalił się na poziomie ok. 20 - 30%. Spowodowane jest to głównie znacznym rozpowszechnieniem łatwych technicznie zabiegów beznapięciowych z wszyciem siatki z dostępu pachwinowego. Postęp ten nie byłby możliwy bez rozwoju technologii produkcji łat z tworzywa sztucznego, który dokonał się częściowo dzięki wprowadzeniu laparoskopii.
Współcześnie stosowane są głównie dwie techniki laparoskopowych w operacji przepuklin: TAPP - przezotrzewnowe wszycie łaty i TEP przedotrzewnowe wszycie łaty. W Klinice zabiegi wykonujemy techniką TAPP. Po nacięciu otrzewnej i szerokim odsłonięciu okolicy pachwinowej wypreparowujemy worek przepuklinowy. Następnie wprowadzamy dużą łatę z wycięciem na powrózek pokrywającą całą okolicę pachwinową wraz z wrotami wszystkich potencjalnych przepuklin. Szczególne korzyści z operacji laparoskopowej odnoszą chorzy z przepuklinami obustronnymi i nawrotowymi. U tych pierwszych zabieg wykonuje się z tego samego dostępu a przebieg pooperacyjny jest równie gładki jak po operacji jednostronnej. W przypadkach przepuklin nawrotowych zabieg przeprowadza się w obrębie struktur położonych poza blizną jest zatem technicznie łatwiejszy niż operacja z dostępu pachwinowego. Należy zatem stwierdzić, że hernioplastyka laparoskopowa może być metodą alternatywną dla klasycznych technik leczenia przepuklin, zaś w przypadku przepukliny obustronnej i nawrotowej powinna być metodą z wyboru.

Laparoskopia diagnostyczna oraz laparoskopowe zabiegi w "ostrym brzuchu"

Niekwestionowanym obecnie zastosowaniem techniki laparoskopowej jest diagnostyka chorób jamy brzusznej. Najczęstszymi wskazaniami są: "ostry brzuch" oraz tępe i przenikające urazy jamy brzusznej.
Laparoskopia diagnostyczna jest szczególnie cennym narzędziem u młodych kobiet, kiedy istnieją trudności w różnicowaniu pomiędzy zapaleniem wyrostka robaczkowego a zapaleniem przydatków. W tych przypadkach pozwala ona na uniknięcie laparotomii u chorych nie wymagających leczenia operacyjnego bądź umożliwiając wykonanie minimalnie inwazyjnego zabiegu chirurgicznego jak usunięcie wyrostka robaczkowego lub ginekologicznego tam gdzie jest to niezbędne. Kolejnym wskazaniem jest rozlane zapalenie otrzewnej zwłaszcza gdy nie można jednoznacznie ocenić jego przyczyny. Jeżeli nawet nie jest możliwe wykonanie odpowiedniej procedury techniką laparoskopową ustalenie pierwotnej przyczyny pozwala na właściwy dobór cięcia operacyjnego. W urazach brzucha podstawowym warunkiem, który umożliwia przeprowadzenie diagnostyki laparoskopowej jest stabilność hemodynamiczna chorego. U tych pacjentów użycie laparoskopu wdaje się być znacznie korzystniejsze w porównaniu ze stosowanym często diagnostycznym nakłuciem jamy brzusznej umożliwia bowiem oprócz stwierdzenia obecności treści krwistej w jamie otrzewnej rozpoznanie miejsca uszkodzenia np. pękniętej wątroby, śledziony czy krezki jelitowej. Co więcej cześć tych obrażeń może być zaopatrzona definitywnie podczas zabiegu laparoskopowego bez konieczności wykonywania laparotomii. Również i w tych przypadkach gdy zachodzi konieczność otwarcia brzucha można we właściwy sposób dobrać cięcia operacyjne. Coraz częściej wykonuje się również laparoskopię diagnostyczną celem oceny stopnia zaawansowania klinicznego niektórych nowotworów wewnątrzbrzusznych najczęściej żołądka lub trzustki. Laparoskopia jest jedyną metodą pozwalającą na jednoznaczne potwierdzenie np. rozsiewu nowotworowego co, jako równoznaczne z dyskwalifikacją chorego od postępowania radykalnego pozwala na uniknięcie laparotomii. Często możliwa jest również ocena stopnia zaawansowania zmiany i co za tym idzie właściwe zaplanowanie właściwego leczenia z uwzględnieniem uzupełniającej chemio lub radioterapii. Zastosowanie laparoskopowej sondy ultrasonograficznej znakomicie ułatwia ocenę rozległości nacieku nowotworowego w takim trudnym do oceny laparoskopowej narządzie jakim jest choćby trzustka.
Obok walorów diagnostycznych możliwe jest w części przypadków postępowanie terapeutyczne. W "ostrym brzuchu" najczęściej wykonane są zabiegi laparoskopowej appendektomii oraz zeszycia przedziurawionego wrzodu trawiennego. Istnieje wiele sposobów zaopatrzenia krezki wyrostka robaczkowego oraz jego kikuta.
W chwili obecnej, kiedy metody zachowawcze stanowią podstawę leczenia choroby wrzodowej coraz częściej w chirurgii perforowanego wrzodu stosuje się proste jego zeszycie z następową farmakoterapią. Zabieg taki uzupełniony ewentualnie narzuceniem płatka sieci może być prosto i szybko wykonany laparoskopowo z korzyścią dla chorego wynikającą ze wszystkich wymienianych już wcześniej zalet tej techniki.
U chorych z krwawieniem do jamy otrzewnej spowodowanym pęknięciem wątroby lub śledziony niekiedy możliwe jest opanowanie krwotoku laparoskopowo przy użyciu elektrokoagulacji, koagulacji plazmą argonową lub zastosowanie materiałów o działaniu hemostatycznym jak Oxycell czy Tachocomb. Wyjątkowo rzadko możliwe jest usunięcie tą techniką pękniętej śledziony.

Laparoskopowe zabiegi antyrefluksowe

Operacje antyrefluksowe stanowią interesującą alternatywę dla zachowawczego leczenia schorzeń przebiegających z zarzucaniem kwaśnej treści żołądkowej do przełyku. W dobie chirurgii klasycznej, kiedy zabieg ten wiązał się z koniecznością szerokiego otwarcia jamy otrzewnej w nadbrzuszu był on stosunkowo rzadko wykonywany. Wraz z wprowadzeniem techniki laparoskopowej akceptacja dla tych operacji tak wśród lekarzy jak i pacjentów jest znacznie większa i ich liczba zdecydowanie rośnie.
Zasadniczym, nie budzącym kontrowersji wskazaniem jest refluks żołądkowo - przełykowy w przebiegu przepukliny rozworu przełykowego. Nieco rzadziej zabiegi te wykonuje się u chorych z refluksem ale bez zmian anatomicznych w okolicy wpustu oraz jako leczenie uzupełniające w astmie oskrzelowej. Należy przy tym podkreślić, że najlepsze wyniki uzyskujemy u chorych dobrze odpowiadających na leczenie zachowawcze, najczęściej u młodych ludzi. Przed zabiegiem operacyjnym zawsze wykonujemy gastroskopię, badanie kontrastowe przełyku, wpustu i żołądka oraz pH - metrię. Przedmiotem kursu będzie szczegółowe omówienie wskazań, przeciwwskazań, zasad kwalifikacji oraz wyników leczenia ze szczególnym uwzględnieniem powikłań i niepowodzeń. Szczególną uwagę chcemy poświęcić technice chirurgicznej i podstawowym zasadom operacyjnym.
Istnieją różne rodzaje zabiegów antyrefluksowych. Również najczęściej wykonywana operacja Nissena doczekała się licznych modyfikacji. Jednym z najistotniejszych etapów operacji jest wypreparowanie okolicy wpustu oraz odnóg przepony. Konieczne jest wyizolowanie brzusznej części przełyku, odsłonięcie odnóg przepony i wytworzenie szerokiego okna stosunkowo nisko tj. do tyłu od okolicy wpustu a nie powyżej w obrębie samego rozworu przełykowego, choć wydaje się to technicznie łatwiejsze. Odnogi przepony powinny być zbliżone luźno tak aby rozwór był szerszy o ok. 1 - 1.5 cm od przełyku z założoną sondą kalibrującą. Podwiązanie wstępnie naczyń żołądkowych krótkich dużej krzywizny oraz pełna mobilizacja dna żołądka jest jednym z warunków prawidłowo przeprowadzonej operacji. Tylko bowiem wtedy możliwe jest wykonanie luźnej funduplikacji, bez żadnego napięcia. Przeprowadzenie tego etapu zabiegu znakomicie ułatwia zastosowanie noża harmonicznego.
Taki zabieg daje długotrwały dobry efekt bez konieczności stosowania leków obniżających kwasotę żołądkową. Zmniejsza lub eliminuje również inne prócz zgagi dolegliwości związane z chorobą refluksową, takie jak zwracanie pokarmów czy ulewania, które nie poddają się leczeniu zachowawczemu.

Podstawy techniki laparoskopowej

O ile wskazania do zabiegu laparoskopowego oraz ogólne zasady postępowania chirurgicznego muszą być takie same jak w przypadku operacji klasycznej to jednak sama technika różni się w sposób istotny:

warunkiem wykonania zabiegu laparoskopowego jest wytworzenie odmy otrzewnowej celem stworzenia odpowiedniej przestrzeni do przeprowadzenia operacji. Z tym etapem zabiegu wiążą się powikłania, które nie występowały w dobie chirurgii klasycznej.
narzędzia oraz laparoskop z torem wizyjnym wprowadza się do jamy brzusznej przez trokary. Niezmiernie istotne jest właściwie zaplanowane ich rozmieszczenie bowiem źle wkłuty port może utrudnić zabieg do tego stopnia, że konieczne może się okazać wprowadzenie kolejnych trokarów.
narzędzia operacyjne są długie a ponadto poruszanie nimi jest znacznie utrudnione przez punkt obrotowy znajdujący się na wysokości powłok. Niektóre, trudniejsze elementy techniki jak na przykład szycie zwykle wymagają w związku z tym długiego okresu nauki.
ocena pola operacyjnego jest odmienna niż w przypadku zabiegów klasycznych. Zazwyczaj możliwe jest znacznie lepsze uwidocznienie narządów jamy brzusznej, obraz jest powiększony zaś koniec laparoskopu dociera do miejsc trudno dostępnych dla wzroku podczas operacji otwartej. Z drugiej zaś strony obraz jest płaski a monitor znajduje się daleko od rzeczywistego pola operacyjnego. Znacznie ograniczona jest również ocena dotykowa.
zasady preparowania tkanek i narządów nie odbiegają zasadniczo od stosowanych podczas operacji klasycznej. Zwraca jedynie uwagę znacznie częstsze użycie koagulacji jak również specjalnych narzędzi, rzadko stosowanych podczas zabiegów otwartych jak na przykład noża harmonicznego.
manipulowanie tkankami i narządami oraz ich wydobycie jest również znacznie utrudnione.

Laparoskopowe operacje narządów miąższowych

Nie ma obecnie takiego zabiegu, którego nie próbowano by wykonywać techniką laparoskopową. Dotyczy to również operacji wątroby i śledziony. W dobrze dobranych wskazaniach laparoskopowe operacje tych narządów są metodą znacznie korzystniejsze od zabiegów klasycznych.
Jednym ze wskazań do operacji laparoskopowej są pojedyncze lub rzadziej mnogie torbiele wątroby oraz śledziony. Podstawowym zabiegiem tak w przypadku cyst pierwotnych jak i pourazowych jest ich fenestracja. Zabieg polega na wycięciu w ścianie torbieli szerokiego "okna" oraz zniszczeniu wyściółki poprzez skoagulowanie plazmą argonową. Operacja jest stosunkowo łatwa technicznie i daje doskonałe rezultaty.
W ostatnich latach również coraz częściej wykonywane są zabiegi usunięcia śledziony techniką laparoskopową. Najlepszym wskazaniem są schorzenia hematologiczne przebiegające z nadmierną czynnością krwinkogubną za to bez znaczącego powiększenia samego narządu takie jak plamica małopłytkowa czy anemie hemolityczne. Badanie histopatologiczne nieuszkodzonego narządu nie jest wówczas konieczne zatem możliwe jest usunięcie go po rozkawałkowaniu przez typowy otwór po trokarze. Wycięcie śledziony dla celów diagnostycznych lub z powodu chłoniaka wymaga usunięcia jej przez niewielką laparotomię ażeby możliwe było dokładne badanie histopatologiczne. Sam narząd jest wtedy zwykle powiększony co znacznie utrudnia zabieg. Do wyjątkowej rzadkości należy splenektomia laparoskopowa wykonywana z powodu urazowego pęknięcia.
Zabieg laparoskopowego usunięcia śledziony w pełni zasługuje na miano operacji "minimalnie inwazyjnej" nie tylko z powodu zmniejszenia urazu operacyjnego dzięki uniknięciu dużej rany powłok. Technika samej operacji jest zupełnie odmienna. Cały zabieg wykonywany jest "in situ" z minimalną utratą krwi. Chorzy ci z reguły nie wymagają przetoczeń. W ułożeniu na boku, po otwarciu torby sieciowej i przecięciu naczyń żołądkowych krótkich wypreparowuje się, klipsuje i przecina pnie tętnicy i żyły śledzionowej na wysokości trzonu trzustki. Po takim odnaczynieniu śledziony przecina się więzadła łączące ją z przeponą oraz tylną ścianą brzucha nożem harmonicznym lub nożyczkami z elektrokoagulacją. Śledzionę usuwa się po umieszczeniu w mocnym plastikowym worku po rozkawałkowaniu lub przez "minilaparotomię".
Przebieg pooperacyjny po takim zabiegu podobnie jak po innych operacjach laparoskopowych jest gładki i umożliwia wczesne uruchamianie, żywienie doustne oraz powrót do pełnej aktywności.